چگونه قدر شناس داشته های خودمان باشیم؟

چرا ما تا وقتی که چیزی را از دست ندهیم قدر آن را نمی دانیم؟وقتی کسی از نزدیکانمان این دنیا را ترک می کند بعدا عزیز ترین فرد زندگی مان می شوند در حالی که وقتی زنده بود،فکر می کردیم همیشه کنارمان خواهد ماند و به خاطر همین ارزشش را نمی دانسیتم.چرا وقتی چیزی را از دست می دهیم بعدا متوجه می شویم که چه چیز ارزشمندی را از دست داده ایم؟چرا فکر می کنیم که داشته های ما کم ارزش هستند و داشته های دیگران ارزشمند هستند؟چرا فکر می کنیم که همیشه زندگی خواهیم کرد و قدر لحظه های زندگی مان را نمی دانیم؟

قدر شناس باشیم

همه ی ما در زندگی خود چیزهایی داریم که فکر می کنیم یک چیز بسیار عادی است و همیشه خواهد بود.ولی اگر با دقت نگاه کنیم می بینیم که همه ی آنها مسافرانی بیش نیستند و هر کدام لحظه هایی از زندگی ما را می سازند ولی ما فکر می کنیم که همیشگی هستند و به خاطر همین قدر آنها را نمی دانیم تا زمانی که از دستشان بدهیم.

زندگی چه بهتر می شد که همه قدر شناس بودند و قدر تمام چیزهایی که داشتند را می دانستند و به خاطر همین سپاسگذار خداوند بودند.ولی دلیلش را نمی دانم که چرا اکثر ما قدر نشناس شده ایم و قدر زندگی،زمان،خانواده و داشته هایمان را نمی دانیم.

ما فکر می کنیم که همیشه زندگی خواهیم کرد

ما فکر می کنیم که همیشه سالم و تندرست خواهیم ماند

ما فکر می کنیم که پدر و مادر مان همیشه کنارمان خواهند ماند

ما فکر می کنیم که همیشه فرزندانمان کنارمان خواهند بود

ما فکر می کنیم که همیشه داشته هایمان را خواهیم داشت

تمام این چیزهای که فکر می کنیم تا ابد خواهیم داشت،هر لحظه ممکن است از ما گرفته شود و ما هم هیچ گونه کنترلی بر اینکه جلوی این اتفاق ها را بگیریم،نداریم.ولی ما می توانیم از بودن در کنار آنها سپاسگذار باشیم و خاطرات خوبی با آنها بسازیم و از لحظه هایی که در کنارشان هستیم نهایت استفاده را ببریم و به گونه ای رفتار کنیم که انگار برای آخرین باری است که می خواهیم آنها را داشته باشیم و با آنها زندگی کنیم.

وقتی ما با این نگرش به دنیا نگاه می کنیم،یک جور دیگری زندگی خواهیم کرد و قدر لحظه های که نفس می کشیم را بیشتر خواهیم فهمید و این باعث می شود از هر لحظه زندگی خود نهایت لذت و استفاده را ببریم.

پس سعی کنیم همیشه قدر شناس داشته های خود باشیم و از خداوند تشکر کنیم که این همه نعمت و روزی به ما داده است.پس همین الان یک کاغذ و خودکار بردارید و ده مورد را بنویسید به خاطر وجودشان قدر شناس هستید و سعی کنید این تمرین را هر روز انجام بدهید و مطمئن باشید که بعد از انجام دادن این تمرین زندگی تان مثل قبل نخواهد بود!

 

شکر نعمت،نعمتت افزون کند

وقتی ما قدرشناس داشته های خود باشیم،خداوند نیز از قدر شناس بودن ما شاد و خوشحال می شود و نعمت های زیادی را برای ما از راه و روش های مختلف به ما می رساند ولی وقتی ما نسبت به داشته های خودمان بی اعتنا باشیم و قدر آنها را ندانیم،در این صورت نعمت هایی که خداوند در نظر داشت برای ما بدهد ،قطع می شود چون ما ارزش آنها را ندانستیم و قطعا ارزش چیزهای بزرگتر را نیز نخواهیم دانست.

مثلا وقتی ما به کسی کمک می کنیم،اگر آن شخص قدرزحمت های ما را بداند و از ما تشکر کند،قطعا ما برای بار دیگر هم به او کمک خواهیم کرد ولی اگر قدر زحمت های ما را نداند و از ما تشکر نکند به احتمال خیلی زیاد ما دیگر تمایل نخواهیم داشت به آن شخص کمک کنیم.و این قانون هم به این سادگی است،اگر قدر شناس داشته های خود باشیم،روزی های ما بیشتر می شود واگر قدر نشناس باشیم روزی های ما هر روز کمتر و کمتر می شود.

بر این اساس وقتی که شب ها میخواهید بخوابید،چند مورد از داشته های خودتان را به یاد بیاورید و نسبت به آنها از خداوند تشکر کنید و اگر این تمرین را مداوم انجام بدهید خودتان از نتایج به دست آمده شگفت زده خواهید شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *